De Wijk – Toen Gert Jan Hoekstra begin 2012 de stoute schoenen aantrok en solliciteerde bij Wacker moest hij even slikken toen hij de bestuurskamer binnenstapte voor zijn sollicitatiegesprek.

Een twaalfkoppige delegatie van de voetbalclub uit de Wijk wachtte hem op in het knusse kamertje. Hoekstra lacht erom als hij eraan terugdenkt. Het typeert de club wel een beetje, vindt hij. ‘Een hele fijne en hechte vereniging.’

Ervaring in het jeugdvoetbal had hij op dat moment voldoende. Ruim 25 jaar was hij daarin al actief, maar het trainen van een seniorenteam was volstrekt nieuw voor hem. Nu, drie jaar later, concludeert hij dat die keuze een buitengewoon goede is geweest. ‘Dat ik nu verder wil in het seniorenvoetbal zegt eigenlijk wel genoeg’, reageert de oefenmeester. ‘Vanaf het eerste moment heb ik mij hier volkomen thuis gevoeld.’

Hoogtepunt

In het eerste seizoen ging dat gepaard met geweldige resultaten. Na een machtige eindsprint promoveerde de club zelfs pardoes naar de tweede klasse. Daarmee schreven Hoekstra en zijn ploeg clubhistorie, want nog niet eerder was Wacker op dat niveau actief geweest. ‘Een hoogtepunt, vanzelfsprekend’, stelt de oefenmeester uit Hoogeveen. ‘Op die prestatie mogen we als trainer en spelersgroep heel erg trots zijn. Nu komt mijn naam terug in de jubileumboeken, dat is natuurlijk hartstikke leuk.’

Maar het jaar erna ging het Hoekstra en de zijnen een stuk minder voor de wind. Dat het een moeilijk seizoen zou worden, oké, daar had iedereen binnen de club wel rekening mee gehouden. Maar één puntje uit dertien wedstrijden: dat had zelfs de grootste pessimist niet voorzien. Na de winterstop kwamen de gemaakte stapjes alsnog van pas, maar degradatie bleek onafwendbaar. Van een dieptepunt wil Hoekstra echter niets weten. ‘Het is jammer dat we het niet een jaartje langer hebben kunnen volhouden, maar achteraf bezien was het dat jaar daarvoor gewoon net iets te snel gegaan.’

Hoewel de nederlagen in rap tempo aaneen werden geregen, weigerde Hoekstra van zijn geloof af te stappen. ‘We hadden met tien man voor de goal kunnen gaan hangen, maar dan leer je ook niets. We zijn blijven voetballen, waardoor we vaak de complimenten van de tegenstanders kregen en we hebben ons op een positieve manier laten zien.’ In die periode ervoer Hoekstra meer dan ooit de warmte van de club. ‘Iedereen is positief gebleven, dat zegt iets over deze vereniging. En al met al was het, ondanks al die nederlagen, toch een fantastische ervaring die we niet snel zullen vergeten.’

Blessureleed

In het huidige seizoen gaat het nog niet helemaal naar wens. Mede door een karrenvracht aan blessureleed in de eerste wedstrijden bungelt Wacker onder in de middenmoot. ‘Teleurstellend, ja’, vindt Gert Jan Hoekstra. ‘Je hoopt dat je de geleerde lessen van vorig jaar kunt meenemen naar dit seizoen, maar dat komt er nog niet helemaal uit.’ Desondanks blijft een top 5-klassering het doel. ‘Dat lijkt me reëel.’

De mindere prestaties dit seizoen zijn geen reden om te vertrekken, zo benadrukt hij. Hoekstra weet wat de groep in zijn mars heeft. ‘Maar ik wil mezelf verder ontwikkelen.’ Het was een lastige beslissing, die Hoekstra met pijn in het hart meedeelde aan zijn spelers. ‘Je moet zoiets wel goed kunnen onderbouwen, vind ik. Ik merkte dat dat niet zonder emotie ging en mijn stem wel even oversloeg. Het is ook niet om de club of de spelersgroep, want ik heb het nog steeds geweldig naar mijn zin. Maar ik wil gewoon zelf verder kijken. En waar dat dan precies is, of op welk niveau? Ik heb geen idee. Het gaat om de goede klik, zoals ik die hier ook heb gevonden. Wacker is echt een warm bad.’