V.V. KRAGGENBURG – V.V. WACKER  1  –  2.

De voetbalvereniging “Kraggenburg” had gevraagd om de, voor 5 mei vastgestelde competitiewedstrijd tegen “Wacker” , te spelen op vrijdagavond 3 mei om 19.30 uur.

“Wacker” ging daarmee akkoord, er van uitgaande dat men in Kraggenburg over een lichtinstallatie beschikte. Niet dus!! Een riskante zaak natuurlijk, zeker als het weer wat aan de donkere kant is. En dat was het die vrijdagavond. Ook de scheidsrechter zag de bui, letterlijk en figuurlijk, al hangen! Hij besloot dus om maar om 19.15 uur te beginnen. De hele competitie beginnen we meestal te laat, doch nu een keer een kwartier te vroeg!! En dat was maar goed ook, want toen de scheidsrechter om ruim kwart over negen afblies voor het einde, kon je mekaar nog net zien!

Maar nu de wedstrijd. Toen alles en iedereen op het veld stond om kwart over zeven en men af wilde trappen, was daar plotseling een hond op het veld, zo’n klein “keffertje”(sorry hondenbezitters) die van de ene kant van het veld naar de andere kant rende. Spelers, bestuursleden en zelfs de scheidsrechter, er achter aan. Een koddig gezicht was het wel!! Het beest had er ontzettend veel lol en maakte zijn rondjes  in steeds nieuwe records!! Eindelijk was daar de eigenaar met een touw, dat hij om de nek van het hondje wist te krijgen. Je vraagt je dan wel af, waarom hij dat touw niet eerder om de nek van het hondje had gedaan? Wie laat nou een hond los op een voetbalveld waar dat beest een bal zag rollen!!

O ja, er was ook nog de wedstrijd van Kraggenburg tegen Wacker. Beide ploegen hadden nog belang bij de punten, Kraggenburg omdat ze dat degradatiespook steeds dichter bij zien komen en Wacker ( gelukkig weer compleet)lonkt toch nog wel met een scheef oog naar de toppositie. De omstandigheden waren niet best, een druiliger regen, een spiegelglad veld en dus vele glij- en valpartijen. De “polderjongens” gingen er in het begin beter mee om en gooiden er een flinke portie enthousiasme tegen aan en waren, optisch althans, duidelijk sterker. Gelukkig heb je dan een aanvoerder die op zoek is naar de  tweede serie van 100 doelpunten. Juist hij, Edwin Dekker, vond dat het tijd werd om aan die tweede serie te beginnen. En uit een prima voorzet van Rob van Luin, kopte Edwin, vallend, à la Bep Bakhuis(ouderen onder ons zullen zich dat doelpunt nog wel herinneren!!!), de 1 – 0 voor de blauwwitten  binnen. Met die stand gingen we rusten. Ik heb een vermoeden, dat trainer Theo van ’t Zand, pittig heeft gesproken in de kleedkamer (of iets door de thee heeft gedaan) want er stond na de pauze een ander blauwwit binnen de lijnen. Men greep het overwicht en liet dat ook niet meer los. Er ontstonden prachtige kansen maar ………..tussen de palen: Ho maar!  En de schaarse uitvallen van Kattenburg bleven gevaarlijk, maar keeper Daan Dekker had, na zijn blessureleed, een aantal voortreffelijke reddingen in huis. Hij kon echter niet voorkomen, dat de “polderjongens “de gelijkmaker “binnenfrommelden”. Zouden we dan toch, hier op de bodem van de Zuiderzee, schade oplopen???Nee toch? En wie kwam daar in het halfdonker, onder het toeziend oog van zijn vader en moeder, als reddende engel naar voren geschoven?? Juist ja, die lange, wat slungelig aandoende  jongen, die maar steeds beter gaat spelen en ook tijdens deze wedstrijd weer een geweldige mentaliteit toonde: KEVIN KLOMP. Hoe hij het precies heeft gedaan konden we aan de andere kant van het veld  in het halfdonker niet goed zien, maar hij had het bruine monster achter de doelman weten te werken! Grote vreugde bij spelers en de 12 (!!!) supporters van Wacker (waar waren die anderen????).

Met nog 3 wedstrijden (2 thuis, Udiros en De Blesse) en 1 uitwedstrijd naar Ulu Sport in Zwolle, brandt het licht aan het eind van de tunnel nog steeds!!!

Jan Tijink

 

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.